فرا رسیدن رستاخیز طبیعت بر همه ایرانیان مبارک
ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ اسفند ،۱۳۸٩ : توسط : جمعی از خادمین حضرت اشعیا (ع)

یا مقلب القلوب و الابصار

می پرستم خدائی که مرا آفرید و به راه راستم هدایت می فرماید ، همان خدائی که چون گرسنه شوم مرا به کرم خود غذا میدهد و هنگام تشنگی سیرابم گرداند ، همان خدائی که چون بیمار شوم مرا شفا میدهد ، آن خدائی که مرا میمیراند و سپس به حیات ابدی آخرت زنده میگرداند و همان خدائی که چشم امید دارم که عوز جزا گناهانم را بیامرزد.

سوره مبارکه شعراء آیات ٧٨ الی ٨٢

سال نو بر تمامی ایرانیان مبارک و فرخنده باد 

مرگ زمستان با شروع بهار و با شکوفایی شکوفه‌ها در سطح صحراها و بیابان‌ها و از دلِ سنگ‌ها حکایت از قادر توانایی می‌کند که ملک هستی همه به دست اوست. او قادر توانایی است که از دل سنگ سبزه و انواع طلا و جواهرات و معدنی‌ها را بیرون می‌آورد و اینها همه را از پیش خلق کرده و تدبیر نموده تا انسان امروز از وجود این نعمت‌ها بهره‌مند گردد. بهار حکایت از قدرتی می‌کند که جان می‌دهد و همچنان که فرموده‌اند: بنگرید چگونه درختان مُرده و بی‌برگ دوباره زنده شده و حیات می‌یابند، و ای انسان تو نیز به هوش باش که اینچنین تو را زنده می‌کنیم و به محشر می‌آوریم. من خدای تو و آفریننده‌ی تو بسیار رحمان و رحیمم. من خیرالراحمینم. من خدایی هستم که از قبل نعمت‌های فراوانی را برای تو منظور داشته‌ام. من از هر مهربانی بر تو مهربانترم. بیا به سوی من و مرا بشناس که من خدای توام. اگر به من نزدیک شوی از نعمت‌های بیشتر و از قدرت‌های فراوان من برخوردار خواهی شد. من تو را خلق نکرده‌ام که به جنهم ببرم و خدایی نیستم که تو را به آتش بسوزانم. من تو را آفریدم و از روح خود در وجود تو گذاشتم و از تو خواستم این امانت را همچنان سالم به من بازگردانی. با وجود این امانت و سالم نگه داشتن این امانت است که تو مقام می‌یابی و اگر خود را آلوده کنی، راهی به بارگاه من پیدا نخواهی کرد. من مهربانتر از آن هستم که تو تصور می‌کنی. همچنان که درختان مُرده و دانه‌های خفته در زیر زمین را در زمستان مجال ماندن می‌دهم تا در بهار رویش کنند، تو را نیز که به زیر خاک رفتی باز در محشر می‌آورم و زنده می‌کنم. مرحبا بر تو ای بنده‌ی من که آنچه را که صلاح تو و خیر تو بود و برای تو در استوارنامه‌ای به نام قرآن کریم بیان کردم اطاعت کردی. من خیر تو را می‌خواهم. من صلاح تو را می‌دانم و تو را به اعلی‌ترین درجه می‌رسانم، به شرط آنکه آنچه را خیر توست انجام دهی و به حال خود دلسوز باشی و به حال خود رحم کنی.

از بهار و تحویل سال چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟ آیا ما بایستی از این زیبایی‌ها و از این دگرگونی‌ها استفاده کنیم یا از طبیعت کنار بکشیم؟ البته که ما نباید از طبیعت جدا شده و دنیا را رها کنیم و نه آخرت را فراموش کنیم. خداوند این طبیعت زیبا و گل‌ها را برای چه کسی آفریده است؟ خداوند این زیبایی‌ها و این طبیعت و گل‌ها را آفریده‌اند که انسان در آن پا گذاشته و از آن بهره گیرد و بداند که این طبیعت و زیبایی‌ها و نعمت‌های خداوند همه وسیله‌ای برای بهره گرفتن ما نسبت به آخرتمان می‌باشند و نبایستی به آنها دلبستگی و وابستگی پیدا کنیم، که این بد است. اگر این دنیا و زیبایی‌هایش بد بودند خداوند هرگز آنها را نمی‌آفرید.حضرت علی(ع) مولای متقیان می‌فرمایند: چنان زندگی کن که گویا برای همیشه زنده‌ای و نخواهی مُرد و چنان به فکر آخرت باش که گویا آخرین نفس‌ها را می‌کشی. پس همواره با آمدن بهار از لذائذ بهاری و نعمت‌های خداوندی می‌بایست استفاده کنیم و در رابطه با آخرتمان به اندیشه باشیم که ما به یک سرایی خواهیم رفت که آن سرا بسیار از این دنیا بهتر و باقی‌تر است (وَالْآخِرَةُ خَیْرٌ وَاَبْقَی). به امید آنکه همراه با بهار دلهایمان بهاری باشد و آن نسیم بهاری از سوی پروردگار عالم بر دلهایمان بتابد. و اگر که بیان کردیم "یا محول الحول و الاحوالاین تحویل حال در ما انجام گیرد. ان‌شاءالله. 

 

جمعی از خادمین حضرت شعیا (ع)